گل سرخ

20000 — Sun, 20 Jul 2008 08:42:44 GMT

دوستان می بینید که نظرات من نیستن و هیچ کس نمی تونه نظر بده٬ تغصیر من نیست٬نمی دونم چی شد.برای همین می خوام یه وبلاگ جدید بسازم. لطفا یه هفته بعد از این نوشته برید تا من همهی کارا مو بکنم.

در آپ بعو آدرسشو می گم.

بهشت من از:دکتر مهدی حمیدی

20000 — Tue, 15 Jul 2008 07:35:18 GMT

در آن زمان ٬ هنگامی که با دوستان یک دل و عزیز خود به گشت و تفریح می رفتیم٬ چه بسیار اتفاق می افتاد که در میان این شاخه های انبوه و بر فراز آن جویبار قشنگ می نشستم٬ به آهنگ ساز آن زخمه زن چیره دست که رفیق من بود گوش می دادم و در میان موج های دل انگیز٬ پردههای دل فریبو غم افزای گزشنه و آینده را می نگریستم.انگشت های شور انگیز به چالاکی بر روی پده ها می لغزید٬ و آهنگ های جان بخش با تانی به آسمان ها می رفت. لبی باز می شد ٬ حقیقت تلخی از میان این بیت برخاسته٬ در پیش چشم شنوندگان گشوده شده و آن ها را به تفکر وا میداشت:

بسیار سال هابه سرخاک ما رود کین آب چشمه آید و باد صبا رود

20000 — Sun, 06 Jul 2008 13:28:18 GMT

فپایان عشق

روز ششم با چشمم گفتم که دوستت دارم.چنان غیظ کردی و ابرو ها را پیچ و تاب دادی که صدبار پشیمان شدم.

روز هفتم نگاهت نکردم و حتی برنگشتم ببینم تو نگاهم می کنی یا نه.

روز هشتم چشمم به یک خرمن گل افتاد.دیدم پیراهن توست.ذوق کردم و به گل های پیرهنت لبخند زدم.باز تو بی خود رنجیدی و آن همه تیر نگاه خشم آلود به من انداختی و زیر لب نمی دانم چه هاگفتی و رفتی. فردا و یکی دو روز از ترس نگاهت نکردم ترسیدم آرزو های دلم را از چشمم بشنوی که چه تند روی ها می کند اما یک روز طاقت نیاوردم و برگشتم و دیدم که تو هم سرت را برگرداندهای و مرا نگاه کردی نگاهت پر از ملامت بود.می گفت:ای سست پیمان عشق و وفای تو همین بود؟به همین زودی از من سیر شدی و دیگر نگاهم نمی کنی.

آری آن روز ملامتم کردی خجل شدم و رفتمو پس چرا فردا که نگاهت کردم و با چشم عذر تقیر خواستم باز اخم کردی و شانه بالا انداختی؟

پس وقتی نگاهت نمی کنم آن تیرهای نگاه را چرا به من پرتاب میکنی!؟

اگر مرا نمی خواهی چرا راهت را عوض نمی کنی!؟

آری فهمیدم. دلت می خواهد من نگاهت کنم.التماس و زاری کنم و تو اخم وناز کنی و زیر لب دشنام های شیرین تر از قندم بدهی .حرفی ندارم.بعد از این همین کار را میکنم.اما تا کی؟

چرا راهت را عوض نمی کنی؟

20000 — Fri, 27 Jun 2008 12:20:17 GMT

برای خوندن بقیه ی داستان روی ادامه ی مطلب کلیک کنین

چرا راهت را عوض نمی کنی؟

20000 — Thu, 26 Jun 2008 09:34:18 GMT

نروز اول و دوم و سوم

محبوب من...همه تعجب می کنند که شده است که من چندی است به موقع سر کار حاضر می شوم.نمی دانند که به وقت می روم تا تو را در راه ببینم.

آن روز اول که اتفاقا صبح زود از آن کوچه گذشتم(فکر نکن یاد تو بودم کار نداشتم ول می گشتم)ببخشید به ادامه ی داستان توجه کنید:آن روز اول که اتفاقا صبح زود از آ

ن کوچه گذشتم و تو را دیدم برای ان بود که راه نزدیک تر را بسته بودند.روز بعد همین که تورا دیدم فهمیدم که که امروز به هوای دل باز اهم رها دراز کرده ام وگرنه راه نزدیکتر باز شده بود.

روز اول مثل اینکه صورت آشنایی را ببینم که اسم و رسمش فراموش شده باشد از دیدنت یکه خوردم و به نظر آمد که تو هم همین حال را پیدا کردی.یک لحظه نگاهمان به هم افتاد و هر دو به هم خیره شدیم.چند قدم که گذشتشم ایستادمکه تو را خوب ببینم.سرت را کمی گرداندی و همین که از گوشهی چشم مرا دیدی که به تو نگاه می کنم به تندی بر گشتی و به عجله رفتی.دیگر هم هر چه قدر نگاه کردم بر نگشتی.

روز سوم از دور دیدم که آهسته می آیی خیا کردم خدا نکرده کسالت داری ناراحت شدم. اما تا مرا دیدی تند کردی و به دونه این که به من نگاه کنی گذشتی.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

این یه قطعه ی ادبی بلنده که من تقسیمش کردمو هرروز یه تیکشو براتون پست میکنم.

؟!...

20000 — Mon, 16 Jun 2008 17:10:18 GMT

تو... تو ای افسون گر فریب کار که روح مرا ماه هابه ساز نغمه پرداز هوست رقصاندی قلب پر آرزو و بی گناهم را به بازی گرفتی قطره قطره با زهر تلخ نیرنگت هستی ام را امیدم را روح جسمم را مسموم ونابود کردی از خودت شرمت نمی آید؟این همه افسوس نیرگ و گناه این همه ریب و ریا چرا؟... آخر برای چه؟...

حسد

20000 — Wed, 11 Jun 2008 14:34:18 GMT

یک روز بی آنکه سخنی از غم دل به میان آرم به تنها کسی که دوستش دارم نوشتم:((و زنی است که تو را از جان و دل دوست دارد.پیرامون خود بنگر و حدس بزن او کیست.انگاه پاسخ ده:اینجا هستم))

روزی او را دیدم به سویش دویدم و فریلد شادی پر اضطرابی را که از دلم برخاسته بود در گلو خاموش کردم.اما او به خود نگفت ((اوست؟)) به من هم نگفت ((تویی؟))

بی انکه از خویش نامی ببرم بدو نوشتم::((روز و شب به یاد تو اشک میریزم.در انتظار روزی هستم که پرتو عشق دیدگان تو را به روی من بگشاید و دل های مارا بهم پیوند دهد.))

یک روز مرا دید.دیدگان مرا که هنوز غرق اشک بود دید.اما وقتی که دست لرزان مرا در دست گرفت به خود نگفت ((اوست)). به من هم نگفت ((تویی))!

بی انکه بگویم:((منم)) از نزد او گریختم.راز پنهان را در دل نگه داشتم.اما غم دل از پایم در افکند.تا روزی چند دیگر اثری از من و راز پنهان مننخاهد بود.شاید آن روز وی در جست و جوی آن کس که دل به همراه او داشت بر سر گورم گذر کند و با خواندن نام من به راز دلم پی ببرد.آنگاه با وحشت به خود بگوید:((او بود؟))

به من بگو:((تو بودی))!!!

از:خانم مارسلن دبردو المور

آرزوهای نایافته

20000 — Mon, 09 Jun 2008 08:29:18 GMT

سال ها پیش آن زمان که کودکی شاد بودم آن زمان که با شور وشیدایی وصلت و آشنایی نداشتم همه چیز برایم تماشایی وهر پدیده طبیعت برام پر از اسرار و ابهام بود.

نمیدانستم دختران و پسرانی که سالها از من بزرگتر بودند شب های مهتابی در گوشه و کنار کوچه ها و خیابان های خلوت با هم چه نجوا میکردند؟بوسه هایشان چه لطف و گرمی دارد؟آخر من فقط با بوسه های مهر آمیز مادرم آشنا بودم.این اندیشه ها خاطرم را به یاد دخترک همسایه مان نزدیک می کرد. من هم دراحلام و آمال کودکی آرزو میکردم با او تنها باشم.دوست داشتم که با او زیر تک درخت میان کشتزارها تنها باشم.ولی با خود فکر میکردم من با او چه نجوا کنم؟

* * *

هر گاه این احساس کودکی این ارزوی شاعرانه را به مادرم بازگو میکردم لب پایین خود را به دندان می گرفت و می گفت:((بچه ها نباید این طور فکر کنند.))

ولی مادرم بی خبر از این بود که من ((فکر نمی کنم)) بلکه ((آرزو می کنم))

از:امرسن

20000 — Fri, 06 Jun 2008 07:34:18 GMT

امشب ای ساقی شب

پر کن ازباده نابت قدح جانم را

بگذار دمی مست شوم...مدهوش شوم...جان بسپارم

بگذار که در مستی خود محو شوم...نابود شوم...

عمر تبه کرده خود...در کف این دست زمان زود سر آرم.

*******************************************************

می خواهم امشب خود نباشم.

زبان قلب خودم نباشم.

پاسخ گوی ندای احساس خودم نباشم.

می خواهم یک پارچه حقیقت تلخ باشم.

20000 — Thu, 05 Jun 2008 10:05:18 GMT

مرد:من نسیمم...و تو سرا پا چشم.

زن:ارمغانت چیست؟

مرد:((عشق))خاریست که ره آورد((نسیم)) است.

زن:اگر در چشم من نشینی اشک می آفرینی.

مرد:اشک حاصل عشق است و خنده حاصل وصل.